بیچاره…معتاد….
رطوبت غلیظی از گوشه لبش می غلتد.
پیراهنش مندرس و نشانگر این است که مدت های مدیدی برای خواب شبانه، تنش را به کارتن یا زمینی خشک و خالی می رسانده یا بهتر بگویم کارتن خواب بوده است!.
سیگار نیم سوخته ای میان انگشتان سیاهش خودنمایی می کند.
موهایش ژولیده و به هم ریخته و هر چند لحظه ای آب بینی اش را به بالا می کشد.
چند قدم آنطرف تر، چندگربه سیاه و خاکستری بر سر تکه استخوانی که از میان سطل زباله یافته اند به هم پیچیده اند!.
انگشتانش را میان محاسنش که انگار ماه هاست نمِ آب و صابون به خود ندیده فرو می برد. چشم هایش گاهی باز و گاهی بسته می شوند.
سوز سردی می آید.
به خودش تکانی می دهد.
سرش را بین دست هایش پنهان می کند.
سیگار نیمه سوخته از دستش رها می شود و کنار دمپایی لنگه به لنگه اش می افتد.
گاهی با شنیدن صدای گربه ها سرش را به سمتشان می چرخاند.
کوچه تاریک است و فقط نور خانه های اطراف، روشنایی کمی به آن داده .
آب دهانش را چندبار فرو می برد.
به سختی نفس می کشد و چشم هایش به آرامی روی هم می آیند و ….
…. در همین حین، صدایی به گوشش می رسد ….
جناب سروان یه نفر دیگه هم اونجاس!. این یکی اوضاش خیلی خرابه …!.
.
.
.
معتاد بدبخت!…. بیچاره خانواده اش!….
ایرج اصغرپور
