نون والقلم نبي است و ما يسطرون حسين           

طاق فلک علي است به عالم ستون حسين        

خلقت تمام حضرت زهراست خون حسين              

هستي تمام ظاهر و ما في البطون حسين         

با يک قيامت است هم الغالبون حسين                    

در اين قيام نقطه پرگار زينب است                 

سر دار سرسپرده جولان عشق کيست                  

تنها امير فاتح ميدان عشق کيست              

عشق است حسين وگوش به فرمان عشق کيست          

روح دميده در تن بي جان عشق کيست        

علامة مفسر قرآن عشق کيست                         

اذن دخول در حرم يار زينب است                    

ذرات کائنات همه مرده يا خموش                

در احتجاج بود زني يک علم به دوش            

آتشفشان قهر خداوند در خروش                     

هوهوي ذوالفقار علي مي رسد به گوش


در هيبتي ز حيدر کرار زينب است


پيدا ترين ستاره ديباي خلقت است          

زيباترين سروده لبهاي خلقت است              

زهرا ترين زهره زهراي خلقت است              

 ليلا ترين ليلي ليلاي خلقت است           

شيواترين سوال معماي خلقت است           

گنجينه جزيره اسرار زينب است                   

چشم ستاره دربه در جستجوي ماه          

بر روي نيزه ديده زينب گرفت راه         

مبهوت مي نمود به سر نيزه اي نگاه                             

آتش کشيد شعله ز دل تا کشيد آه         

کاي جان پناه زينب و اطفال بي پناه              

راحت بخواب چون که پرستار زينب است


از ناي من به ناله چو افتاد ناي ني                    

 عالم شنيد از پس آن هاي هاي ني                        

تو بر فراز نيزه و من در قفاي ني                      

آنقدر سنگ خورده ام از لابلاي ني                       

تا اينکه يافتم سرت از رد پاي ني                       

عشق تو هست آتش و نيزار زينب است        

خورشيد روي قله ني آشکار شد                      

کوچکترين ستاره سر شير خوار شد                   

ناموس حق به ناقه عريان سوار شد                     

 هشتاد و چار خسته به هم همقطار شد               

زيباترين ستاره دنباله دار شد                         

در اين مسير نور جلو دار زينب است

 

مرحوم حاج آقاي سيبويه ، ايشون نقل مي كنند از يكي ازعلماي سامراء ، فرمودند وارد سرداب شدم ، حال خوشي داشتم ، داشتم با آقام امام زمان (عج) صحبت مي كردم ، ديدم با زبان فارسي يه آقايي مي فرمايد فلاني به شيعيان ما بگوبرا امر فرج ما ، ما رو به عمه مون زينب (س)قسم بدن...

مرحوم آيت ا... بيرجندي هم نقل از صاحب كتاب كبريت احمر نقل از يكي از علما ميگه ايشون در عالم رويا ميگه خواب ديدم آقامون حجه ابن الحسن، ديدم با سر و رويي آشفته ، چشمها دوكاسه خون، گفتم آقاجان چرا اين طوري هستين ، چرا اينقدر سر و روي شما آشفته است؟ فرمود فلاني مگه نمي دوني امروز چه روزيه ؟گفتم آقاجان چرا واقفم ، فرمود امروز روز شهادت عمه ام زينبه ، يه همچين روزي ملائكه خدا در عرش خطبه اي رو كه عمه ام زينب در شهر كوفه خوند دور هم مي نشينند ، اين خطبه رو مي خونند ، آنقدر گريه مي كنند ، هر ساله يه همچين روزي من مي رم ملائكه خدا رو آروم مي كنم ، آقاجانم مي شه ازت بخوايم امشب اين عاشقا روهم توبياي از گريه آروم  كني ؟ آقا جانم ميشه امشب تو بياي برامون از عمه ات زينب بخوني ؟ ...

لحظه هاي آخر عمر بي بي ، فرمود عبدا... بسترم رو وسط حجره زير آفتاب پهن كن ، اين همسر با وفا عرض كرد خانم جان ، بي بي جان تو اين لحظات تابش نور خورشيد برا شما ضرر داره ، فرمود عبدا... مي خوام مثل داداشم حسين جون بدم ...

هر كاري كردند بي بي لحظه هاي آخر لب به آب نزد ، هي مي گفت اخا العطشان ، عبد ا... اومد كنار بستر ، يه مقدار سايه كرد رو صورت خانم يه مقدار كمتر آفتاب اذيتش كنه ، اشاره كرد فرمود عبدا... كنار برو ، بذار يه قضيه اي رو برات نقل كنم ، روزاي اول ازدواج من و تو بود ، سه روز گذشته بود ، ام السلمه اومد در خونه در زد ، در رو باز كردم ، چشام دو كاسه خون بود ، عرض كرد بي بي جان چي شده؟ آيا از ازدواج با عبدا... ناراضي هستي ؟ گفتم نه اون همسر خوبي است برا زينب ، گفت خانم جان برات بميرم پس چرا داري گريه مي كني ؟گفتم ام السلمه تو كه مي دوني من يه لحظه از حسين جدا نبودم ، جون من و جون حسين ، سه روزه حسينم رو نديدم ، ام السلمه گفت مي رم الان برادرت رو صدا مي زنم ، گریه نكن ، ام السلمه مي گه رفتم در خونه ابي عبدا... دق الباب كردم ديدم حسين اومد دم در ، او هم داره گريه مي كنه ، وقتي سببشو سؤال كردم آقا هم فرمود من سه روزه زينب رو نديدم ، گفتم آقا جان اومدم شما رو ببرم خونه زينب ، عبدا... يه موقعي داداشم اومد بالاسرم كه من خوابم برده بود ، چشمم رو باز كردم ديدم داداشم اومده خودم و رو پاش انداختم ، گفتم داداش كي اومدي قربونت برم ، چرا منو بيدار نكردي ؟ فرمود زينب جان ديدم از روزنه در آفتاب رو صورتت افتاده ، گفتم جلو آفتاب بايستم اذيت نشي خواهرم، عبدا... اون روز بهش گفتم انشاءا... يه روز تلافي مي كنم ، موقع تلافي رسيد ، يه موقعي اومدم كه ديدم آفتاب رو بدن حسينه ، مي خواستم تلافي كنم ، اما با كعب ني و تازيانه از حسين جدام كردند، عبدا... حالا بذار من زير آفتاب جون بدم ،

عبدا... مي گه ديدم خانم يه شيئي رو روي سينه قرار داده، هي به قلبش فشار ميده ، ما ايستاده بوديم نظاره مي كرديم ، يه مرتبه ديدم سر يه طرف افتاد ، دست بي بي يه طرف افتاد ، جلو اومدم ديدم پيراهن خون آلود حسينه ... حسين ...

هر زمان قصد خروج از خانه از جمله زيارت پيغمبر (ص) ميکرد ، علي (ع) چنين مي فرمود : «محافظهاي زينب بيايند»؛  عباس جلو ، حسين و حسن  طرفين ، علي از عقب . زودتر مسجد را خلوت و کم نور مي کرد  تا کسي اندام زينب را از روي چادر نبينهو يا صورت زينب را نبينه. اما حميد بن مسلم مي گويد : «مي دويد طرف خيمه آتش گرفته»  «مگر نمي بيني آتش همه چيز را مي سوزاند .»

  طبيب گفت براي اينکه روحيه خانم بهتر شود او را به باغ يا دشت گل ببريد .

عبـدالله چنين کرد ولي ديد تا چشمان زينب به گلها افتاد نشست روي زمين ؛علتش را پرسـيدم گفت : اگر يک روز به اين گلها آب ندهي پژمرده مي شوند ...گلهاي من را تشنه کُشتند .

 

 غزل مرثیه

اشكم كه قطره قطره به پايـت چكيده ام           

آهم كه شعله بر جـــگر غم كشيده ام

يادم نـمي رود كه در آن روز از پي ات           

صد بار آن مسير بلا را دويــــــده ام

يادم نـمـي رود كـه در آن شام از تنت            

صد تير و تيغ و نيزه و خنجر كشيده ام

 

تک بیتی

من كه با سينه زدن تو هيئتا جون مي گيرم            

آرزوم اينه يه روز تو هيئت تو بميرم

 

كفنم و كاشــــكي از پرچم تو مي بريدند         

يا كه روي كفنم پيرن سياه مي كشيدند

 

رباعی

 چشم تو جان به سوره والفــــجر مي دهد           

گفتي تو صبر كن كه خـــدا اجــر مي دهد

هر شب كه پلك خسته خود مي نهم به هم            

كابوس قتــــلـــگــاه مرا زجر مي  دهد

 

قطعه ای از یک غزل مرثیه

به نيزه دار بگو چند گام پيشتر آيد                            

 تا چند بوسه بگيرم از اين گلوي بريده

کنار محمل و دستم نمي رسد به روي ني                            

 ببخش مرا که قدم ز بار غصه خميده

 

دوبیتی

خودم ديدم غزالان حرم را                     

زچنگ گرگها چون مي رميدند

گهي در دامن آتش فتـادند                     

گهي آتش به دامن مي دويدند