چراغي كه به خانه رواست به مسجد حرام است !!!
چراغي كه به خانه رواست به مسجد حرام است !!!
روايت اول ( حکایت ):
اين حكايت شبیه حکایت بچگی مونه! این گفت بریم دزدی! اون گفت چی بدزدیم! این گفت تشت طلا و ...
یه آدم با "صفایی" گفت بریم به چند تا آدم بدبخت کمک کنیم!
این گفت چی کمک کنیم؟
اون گفت نقدی یا جنسی کمک کنیم؟
این گفت به کی بدیم برسونه؟
اون گفت اگه به دستشون نرسه؟
این گفت چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است!
اون گفت خودمون هم بد نمی خوریم ها!
... و القصه معلوم شد که کمک کردن چند تا راه محدود دارد اما کمک نکردن راه های بسیار فراوان!
روايت دوم (خاطره ):
مدتي پيش در بين نماز ظهر و عصر در مسجد درباره كمك به سيل زدگان پاكستان صحبت مي كردم . شخصي به عنوان اعتراض داد زد كه " چراغي كه به خانه رواست به مسجد حرام است "
من هم گفتم : "حرف ايشان درست است ؛ حال ایشان الان بلند مي شود و مي آيد و مقداري پول براي كمك به مستضعفين مشهد مي دهد "
بنده ي خدا سرخ شد و باز من گفتم :" شما كه به مردم شهر خود كمك نمي كني , چرا مانع از كمك براي ديگران مي شوي "
« گاه بايد انسان محكم از اسلام دفاع كند »
روايت سوم ( مَنّاع الخیر ) :
و از كسى كه بسيار سوگند ياد مىكند و پست است اطاعت مكن - كسى كه بسيار عيبجوست و به سخن چينى آمد و شد مىكند - و بسيار مانع كار خير، و متجاوز و گناهكار است؛ ( سوره مباركه قلم آيات 10 تا 12)
خداوند پيامبرش را از پيروي با چند گروه باز ميدارد كه يكي از آنان (مناع الخير ) است يعني كسي كه ديگران را از كار خير باز مي دارد
به عنوان مثال :
مي خواهد به مردم مظلوم سومالي يا ... كمك كند ..........مي گويد چراغي كه به خانه رواست به مسجد حرام است ( يعني تا ما در كشورمان مستمند داريم , چرا به ديگران كمك مي كني ) كسي نيست به اين مانع الخير بگويد اگر انساني به انسانهاي كشور ديگري كمك كنند ، مگر ديگر به هموطنان خود كمك نمي كند و يا نمي تواند به هموطنان خود ياري رساند ؛
از همه مهمتر اسلام مرز
جغرافیایی نمی شناسد ، هر مسلمانی در هرگوشه این کره خاکی حق برادری به
گردن مسلمانان دیگر دارند ( بايد ديد چه كسي نيازش فوريتر است ) . و همچنين
باید به همه انسانها فارغ از هر نوع مرزبندی اعم از دین و ملیت و نژاد
و... کمک کرد و کرامت و شان انسانی را مد نظر قرار داد.
راستي بعضي ها
جوري مطلب مي نويسند و افاضات مي پراكنند كه گويا در كشور ما هيچ كسي به
فكر هم وطنان ما نيست . مگر نه اين است كه ما چندين بار در سال جشن
نيكوكاري ، طرح اكرام ايتام ، جشن عاطفه ها و . . . برگزار مي كنيم ، حال
علاوه بر اين نه اين است كه ما ارگان هاي مردمي و غير مردمي بسياري در كشور
داريم كه به مستمندان و فقيران و محتاجان كشور ما رسيدگي مي كنند.
آدمي در كار خير كه حاجت هيچ استخاره نيست ، نبايد سفسطه كند و براي كمك نكردن ، فلسفه ببافد . همه اين ياري رساني ها ، تمريني است براي مهرورزي . اميدوارم ، در ميان فلسفه بافي ها ، فرصت را از دست ندهيم و دست روی دست نگذاريم و فقط نظاره گر باشيم . البته بايد هم به مسلمانان سومالیایی کمک کنیم و هم به هموطنان خودمان .
گرسنگان سومالي يا مسلمان هستند يا انسان ، در هر دو حالت وظيفه ديني و انساني ماست که با آن ها کمک کنيم.
روايت چهارم (دقیقا بر خلاف آموزه های اسلامی ):
گرچه
در پشت بسیاری از ضرب المثل های قدیمی ایرانی حکمت های زیبایی نهفته است
اما برخی از این ضرب المثل ها نیز دقیقا بر خلاف اعتقادات اسلامی و حکمت
ناب اسلامی می باشند یکی از این ضرب المثل ها همرنگ شدن با جماعت با جماعت
برای رسوا نشدن می باشد که بر خلاف همرنگی با حقیقت و بر خلاف تعالیم
اسلامی می باشد.
یکی دیگر از این ضرب المثل ها که دقیقا بر خلاف آموزه های اسلامی می باشد ضرب المثل "چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است" می باشد.
در
طول زمان این ضرب المثل به جنگ باورهای عمیق دینی و مذهبی ما آمده است تا
حتی در فرهنگ اصیل ایرانی نیز خدشه وارد کند. ملتی که با نام اسلام پرچمدار
حدیث "الجار ثم الدار" بوده است و با فرهنگ خویش فریاد برآورده است که «تو
کز محنت دیگران بی غمی نشاید که نامت نهند آدمی» با این ضرب المثل به چیزی
خلاف تمام ارزش های خود دعوت می شود.
این حدیث هیچ مبنایی در فرهنگ اسلامی و ایرانی ما ندارد و دقیقا آن چه در فرهنگ اسلامی ما می باشد توصیه فراوان به انفاق می باشد:
لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ
یعنی
دقیقا بر خلاف آن چه ضرب المثل روا بودن بر منزل را ملاک قرار می دهد قرآن
کریم می گوید آن چه بر خود روا داری را ببخش و نه آن چه برای خودت نمی
پسندی.
حضرت امام صادق ـ عليه السّلام ـ از حضرت رسول ـ صلّي الله عليه و آله ـ نقل ميكند كه فرمود: «هر كس صبح كند و نسبت به امور مسلمين بياهتمام باشد مسلمان نيست.»
مساله
ای که بسیار در این مورد مطرح می شود این است که ما فقیر در داخل کشور
داریم و نباید به فقرا و نیازمندان خارج از کشور کمک کنیم.
سوال اول این که آیا کسانی که به فلسطین و غزه و سومالی و .... کمک می کنند به فقرای درون کشور کمک نمی کنند و یا برعکس کسانی که چنین سوالاتی را مطرح می کنند کسانی هستند که با همین استدلال ها از کمک به فقرای درون کشور نیز خودداری می کنند؟
آیا مطرح کردن چنین مسائلی مصداق «یمنعون الماعون» نیست؟
چرا کسانی که خود از خیر رساندن به دیگران اکراه دارند تلاش می کنند که جلوی انجام کار خیر توسط دیگران را نیز بگیرند؟
و در نهایت این که پاسخ قرآن
به این موضوع کاملا مشخص است. قرآن همان طور که در همه ی موارد اسلام را
دین تعادل معرفی کرده است در انفاق نیز به تعادل توصیه کرده است. کمک به
فقرا و نیازمندان خارج از کشور هیچ تضادی با کمک به نیازمندان داخل کشور
ندارد.
وَلاَ تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَى عُنُقِكَ وَلاَ تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُومًا مَّحْسُورًانه دستت را [به خسّت] به گردن خويش ببند و نه [به سخاوت] يكباره بگشاى كه ملامت زده و حسرت خورده بمانى
در نهایت:
"من سمع رجلاً ینادی یا للمسلمین فلم یجبه فلیس بمسلم"
هر که صدای فردی را بشنود که از مسلمانان طلب کمک می کند و او را یاری ننماید مسلمان نیست.
