يکي از مراجع تقليد در فتوايي جديد نوشيدن آب را براي روزه داراني که تاب و تحمل تشنگي ندارند، جايز دانسته است. نظر ديگر مراجع تقليد در اين باره چيست؟
آيت الله بيات زنجاني چندي پيش در فتوايي تازه، آب نوشيدن را در شرايطي خاص براي روزه داران جايز دانستند. در سايت فيلتر آيت الله بيات زنجاني آمده است: «با استناد به موثقه عمار و روايت مفضل ابن عمر از امام صادق(ع) كه در باب وسائل الشيعه از ابواب”من يصح منه الصوم" آمده است، كساني كه روزه مي‌گيرند ولي تاب و تحمل تشنگي را ندارند، فقط به اندازه‌اي كه جلوي تشنگي‌شان را بگيرد مي‌توانند آب بنوشند و در اين حالت روزه‌شان باطل نبوده و قضا هم ندارد.»به گزارش مهر,در اين سايت اشاره شده که: «نظر فقهي معظم له در رسال عمليه به اين شکل نبوده و اين نظر فقهي جديد ايشان است.»البته آيت الله زنجاني در پاسخ به يک استفتا درباره اين که «آيا فردي که در چنين شرايطي قرار گرفته، مي‌تواند احتياطاً و از روي استحباب روز خود را قضا کند؟» پاسخ داده اند: «احتياط هميشه امري پسنديده است و در فرض سؤال نيز احتياط مستحب آن است که فرد روزه خود را در وقت مقتضي، قضا کند.»
نظر ديگر مراجع درباره آب خوردن روزه دار
فتواي جديد آيت الله بيات زنجاني در حالي حاشيه ساز شده است که ديگر مراجع تقليد، آب نوشيدن روزه‌دار را موجب باطل شده روزه مي‌دانند.
آيت الله خامنه اي: انسان نمي‌تواند بخاطر ضعف و تشنگى، روزه را بخورد ولي اگر ضعف و تشنگى او به اندازه‌‌اي است که معمولاً نمي‌شود آن را تحمل کرد، در اين صورت هر وقت به حرج افتادند مى‌توانند افطار نمايند ولى تا در حرج واقع نشده‌اند، نبايد روزه را باطل کنند.
آيت الله مکارم شيرازي: اگر روزه دار به اندازه اى تشنه شود که طاقت تحمّل آن را ندارد و يا ترس بيمارى و تلف داشته باشد، مى تواند به اندازه ضرورت آب بنوشد، ولى روزه او باطل مى شود و اگر ماه رمضان باشد بايد بقيه روز را امساک کند.
آيت الله سيستاني: ضعف به تنهايى مجوز روزه خوارى نيست هرچند شديد باشد، مگر اين که موجب مشقت (سختي زياد) باشد که در اين صورت خوردن يا آشاميدن به مقدار ضرورت جايز است و بايد بعد از آن قضا نمايد.