روزى جابر در يكى از كوچه هاى مدينه ، كه در آن مكتب خانه اى بود عبور مى كرد، امام باقر(علیه السلام) كه در آن وقت كودكی بیش نبودند، در آن مکان بودند، هنگامى كه چشم جابر به او افتاد، گفت : اى پسر! پيش بيا.
جابر گفت : سوگند به خدائى كه جانم در دست او است ، سيماى اين پسر، همانند سيماى رسول خدا(صلی الله علیه وآله وسلم) است، آنگاه گفت : اى پسر! نامت چيست ؟
امام باقر(علیه السلام ) فرمود: نامم محمد بن على بن الحسين (علیه السلام ) است .
جابر به پيش آمد و سر آن حضرت را مى بوسيد و مى فرمود:((پدر و مادرم به فدايت ، پدرت رسول خدا(صلی الله علیه وآله وسلم) به تو سلام رسانيد و فرمود: كه نامش همنام من است و سيماى او همانند سيماى من است.
حضرت باقر نزد پدرشان امام سجاد(علیه السلام) آمدند، و ماجراى ملاقات جابر و گفتار او را به پدر گزارش داد.
سپس امام سجّاد علیه السلام به فرزندش حضرت باقر علیه السلام فرمود: پسرجانم! این خبر جابر، بیانگر خصوصیّت و امتیازی است که پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم در میان خاندانش، تنها به تو عطا کرده است، این مقام بر تو گوارا باد، ولی این ماجرا را به برادرانت نگو تا مبادا درباره ی تو مکر کنند، چنان که برادران یوسف علیه السلام به یوسف مکر کردند.(امامی صدوق ص353،بحارالانوارج46ص223